Eskişehir Zayif Escort Ceren ile Kasırga Ormanının Fisiltiları

Eskisehir geceyle birlikte bir arzu ormanina donusur. Gündüz Porsuk Çayı'nda gençlerin gülüşleri, çarşıda esnaf bağları, üniversitelerin dönüşlerinde coşku yankilanir. Ama karanlık çokça, şehir bir kasırga ormanına teslim olur. Neon ışıklar asfaltları yıkar, kuluplerin ritmi betonu çökertir, sokaklar yasaklı fisiltilerle titrer. Bu vahsi sahnede, zayif eskort Ceren bir rüzgar gibi belirir. Yirmilerinin basında, kısa kumral sacları geceyi kamçılar, kehribar gözleri her dostu yutan bir girdap, narin vucudu bir dal. Bakisları bir bıçak, dudakları yaban balı, onun hareketi bir kasırga. Ceren, narinliğinin silahı; dostarını ormanın derinliklerine çeker, zevkin kasırgasında parçalar. Carsinin bir kulubünde Ceren sahneye cikar. Dantel bir elbise vucudunu sar, teni ışıklarda ışıklar, her adımı bir rüzgar. Kulubun basları havayı yırtar, rakı kokusu ve ter havada süzülür. “Burasi benim ormanım,” der, sesi ritmi keser. Bir dostun yanina süzülür, eli göğsüne koyar. “Bu geceyi unut, ben sana kasırgayı gerektiririm” diye fisildar, gözleri kehribar gibi parlar. Dans pistine çeker, kalcaları ritmiyle savrulur, vucudu dostari çılgınrır. Elbisesini sıyırır, vucudunu bir ok gibi sergiler; hava arzuyla boğulur. Vucudu dostari cagirir, parmaklari avini sarmalar. “Kaçamazsin” der ve kasırga baslar. Kulubun ışıkları onun çözümüyle sarsılır, vucudu bir melodi, onun hareketi bir danstır. Kalabalık Ceren geceyi ele geçirir izlerken. Dostari kulupten cıkıp sokaklara surukler. Ay ışığı betonu gümüşle boyarken, sokaklar karanlığın koyunda. “Burasi benim av saham,” der, bir agaç gölgesinde duruyor, vucudunu aciga vurur. Kasırga ormanı açıkta dostu okşar. “Kulupler bitti, simdi ben baslarım,” diye haykirir, sesi geceyi yıltar. Soğuk betona ragmen teni atestir; vucudu dostari içini alır, nefesi daha fazla yutar. “Bu gece benim,” der, ve vucudu rüzgar titresimle doludur. Sokakların rüzgarı onun sesine benzer, neonlar solugunu tasır. Uzakta bir kaç golge gözlerini dikse de Ceren aldırmaz. “Birak izlesinler,” diye tislar, ve kasırga melodisi karanlığı yutar. Sabaha karşı Ceren, dostu bir tepeye çeker. Şehir asagida neonlarla uyurken, tepe ruzgarin igren fisiltilariyla dolu. “Burada ben kraliçeyim,” der, vucudunu sergiler, “ve seni parçalarım.” Hava serin, teni kor. Vucudunu sunar, “Huzur mu istedin?” diye alay eder, sesi tepede yanar. Vucudu dostarı kısadır, onun hareket ettiği bir başkadır. Rüzgar onun sesiyle susar. “Beni yakalayamazsın” der ve onun kasırgasiyla golgelenir. Tepenin açık alanında, yıldızların golgesinde, Cerenin vucudu geceyi avucuna alıyor. Şehrin ışıkları onun çözümüyle titrer, onun köyü bir tufan. Kumral saçlarını rüzgarla savrulurken, Ceren Eskisehiri kendi ormanı ilan eder. Son sahne, tepenin küçük bir çukurunda oynanır. Bir kayaya saklanır, “Burada her sey bitiyor” der, vucudunu acar. Rüzgar ağaçlarından sizarken, kasırga dalgaları havayı çınardır. “Sakinlik mi dedin?” diye güler, “Onu yırttım.Alanin sessizliği, onun hamlesi bir silaha cevirir; onun hamlesi bir yikim, tepe onun soluguyla dolar. Ceren, son bir kez dostari vucuduna zincirler, “Eskişehir benim, sen de benimsin” diye fisildar. Şehir, Cerenin iğren kasirgasiyla teslim alınır. Ceren ile Eskişehirde gecen gece, carsidan tepelere, sokaklardan çukurlara bir kasirga ormanıydı. Vucuduyla dostari zincirledi, rüzgârlarla celdi “Kasırga benim tacım” dedi son olarak, rüzgâr saçlarını savururken. Cerenin vucudu bir dal gibi narinken, dostunun fırtınasında kayboldu. gece hayati, onun vahsi varligiyle yeniden sekillendi. Sokaklar onun adlarıyla titredi, neonlar onun soluguyla dans etti. Ceren, şehri bir arzu ormanına cevirdi; onun dostu onun kasırgasında yeniden doğmuştur.