Eskisehir Olgun Escort Meral ile Yasak Volkanin Lavlari

Eskisehir aksamla birlikte bir tutku kazanina donusur. Gündüz Porsuk Çayı sakin bir naber mırıldanırken, çarşıda esnaf bağları, üniversiteler gençlerin coskusuyla cinlar. Ama gece çokça, şehir bir yasak volkan gibi patlar. Neon ışıklar asfaltları kizarir, kuluplerin baslari betonu titretir, sokaklar gizli arzularla fisildasir. Bu ateşli sahnede, olgun eskort Meral bir lav dalgası gibi belirir. Kırklarda, dolgun vucudu bir magma nehri, kestane sacları geceyi yakan alevler, zeytin gözleri her dostu kavuran bir kor. Bakışları bir hançer, dudakları erimiş demir, onun hareketi bir patlama. Meral, deneyiminin kraliçesi; dostunu volkanın ağzina çeker, zevkin derinliklerinde bogar. Carsinin loş bir barında Meral sahneye çıktı. Kadife bir elbise vucudunu sarar, teni ışıklarda ışındar, her adı bir deprem. Barın dumanı, rom kokusu ve ritmiyle titreşen hava onun imparatorluğudur. “Burasi benim kralılığım,” der, sesi barın gurultusunu bogar. Bir dostun yanina süzülür, parmakları omzuna degdi. “Bu geceyi unutma, ben sana cehennemi istenirrim,” diye fisildar, gözleri lav gibi parlar. Barda bir köşe koltuga çeker, elbisesini siyirir, vucudunu bir silah gibi sergiler. Hava ter, alkol ve arzuyla bogulur. Vucudu dostu cagirir, parmaklari avini sarmalar. “Kaçış yok” der ve volkan patlar. Barın ritmi onun çözümüyle sarsılır, vucudu bir dalga, onun hareketi bir danstır. Kalabalığa bakarken Meral geceyi avucuna alıyor. Dostu carsıdan cıkıp sokaklara surukler. Ay ışığı betonu gümüşle boyarken, sokaklar karanlığın koyunda. “Burasi benim av saham,” der, bir sokak lambası altında duruyor, vucudunu acıga vurur. Volkan açıkta dostu oksar. “Kulupler bitti, simdi ben baslarım,” diye haykirir, sesi geceyi yıltar. Soğuk betona ragmen teni alevdir; vucudu dostu içine alır, nefesini daha fazla tutusturur. “Bu gece benim” der ve vucudu lav titresimle doludur. Sokakların rüzgarı onun sesine benzer, neonlar solugunu tasır. Uzakta bir kaç golge gözlerini dikse de Meral aldırmaz. “Birak izlesinler,” diye tislar, ve volkan melodisi karanligi yutar. Sabaha karşı Meral, dost canlısı bir kişidir. Şehir aşağısında neonlarla uyurken, otel odası rüzgarın iğren fisiltileriyle dolu. “Burada ben hukumdarim” der, vucudunu sergiler, “ve seni yutarim.” Hava serin, teni kor. Vucudunu sunar, “Huzur mu istedin?” diye alay eder, sesi odasında yanar. Vucudu dostu kısadır, onu hareket ettiren bir başkadır. Rüzgar onun sesiyle susar. “Beni zincirleyemezsin” der, ve Eskisehir silueti onun lavlarıyla golgelenir. Otel odasının genis yatağında, yıldızların golgesinde, Meralin vucudu geceyi avucuna alir. Şehrin ışıkları onun çözümüyle titrer, onun köyü bir tufan. Kestane sacları ruzgarla savrulurken, Meral Eskisehiri kendi kralligi ilan eder. Son, otel odasının balkonunda oynanır. Balkona saklanır, “Burada her şey bitiyor” der, vucudunu acar. Rüzgar pencerelerden sizerken, volkan dalgaları odanın duvarlarını çınarır. “Sakinlik mi dedin?” diye guler, “Onu yaktım.” Balkonun açıklığı,onun sessizliğinde bir silaha cevirir; onun köyü bir yikim, odası onun çözümüyle dolar. Meral, oğlu bir kez dostu vucuduna zincirler, “Eskişehir benim, sen de benimsin,” diye fisildar. Şehir, Meralin iğren lavlariyla teslim alınır. Meral ile Eskişehir gecen gecesi, carsidan'da, sokaklardan balkona bir yasak volkan patlamasıydi. Vucuduyla kolay zincirledi, lavlarla akıllı celdi. “Volkan benim tacım” dedi son olarak, rüzgâr saçlarını savururken. Meralin vucudu bir magma nehri gibi akarken, dostu onun derinliklerinde kayboldu. Barın kaosundan sessizliğine, ona bir patlamaydı. Meral, olgunluğun verdiği ustalıkla dost avucuna aldi, onun hareketi bir alev, onun bakisi bir kor. Eskisehirin gece hayati, onun volkanik varligiyla yeniden sekillendi. Sokaklar onun adlarıyla titredi, neonlar onun soluguyla dans etti. Meral, şehri bir tutkunun kazanılmasına cevirdi; dostlarının lavlarında yeniden doğdu.