Eskisehir Evi Olan Escort Leyla ile Saklı Limanın Fırtınası

Eskisehir capcanli caddeleri geceyle bir alev topuna donusur. Gündüz Porsuk Çayı sakin bir şarkı mırıldanırken, çarşıda esnaf sesleri havayı keskinleştirir, üniversitelerin koridorlarında gençlerin kahkahaları yankilanır. Ama gece düştü, şehir bir vahsi ormana evrilir. Neon ışıklar asfaltları yırtılır, kuluplerin basları kulakları cınlatır, sokaklar yasaklı fisiltilerle doludur. Bu kaotik sahnede, evi olan eskort Leyla bir fırın gibi belirir. Yirmilerinin ortasında, kısa küt sacları geceyi bicak gibi keser, zeytin gözleri birer kor, vucudu her yareni zincirleyen bir kapan. Bakislari bir ok, dudaklari tutulmus bir cagri, onun hareketinin bir tuzağı. Leyla, evini bir saklı limana cevirir; burasi fırtınanın merkezi, yarenin kıyameti. Carsinin isikli bir barinda Leyla sahneye cikar. Dar deri bir etek, üzerinde ipek bir bluz, vucudu bir heykel gibi ışıkdar. Barın dumanı, viski kokusu ve ritmiyle titreşen hava onun alanıdır. “Burasi benim av saham,” der, sesi barın gurultusunu yutar. Bir yarenin yanina süzülür, parmakları koluna degdi. “Bu geceyi unutursun, ben sana kıyameti yaşatırım,” diye fisildar, gözleri kor gibi parlar. Barda bir köşe koltuga çeker, etegini siyirir, vucudunu bir silah gibi sergiler. Hava ter, alkol ve arzuyla bogulur. Vucudu yareni cagirir, parmaklari avini sarmalar. “Kaçıs yok” der ve fırtına baslar. Barın ritmi onun çözümüyle sarsılır, vucudu bir dalga, onun hareketi bir danstır. Kalabalığa bakarken Leyla geceyi avucuna alıyor. Yareni carsidan evi surukler. Kapı acilince, ev bir fırtına sunağına donusur. “Burasi benim kralligim” der, deri etegi yere atar, teni loş isikta bir mermer gibi parlar. Vucudu, yareni ele geçirmek için bir tuzak. “Bu odada irade yoktur,” diye güler, kadife yastıkları olan bir koltuga yayılır, vucudunu gokyuzune sunar. Duvarlar onun çözümüyle titrer, yareni avucuna alınır. “Eskişehir benim limanım,” der, gözleri fırtınayı çağıran bir kor. Sade mobilyalar, koltuk, şehir manzarası; evin her kösesinde fırın sahnesi için yaratılmış. Vucudu yareni sarar, onun mezrası iğren bir ayine donusur. Pencereler bugulanır, evin inlemeleriyle cinler. Leyla, koltuğun ortasında bir kraliçe gibi taht kurar; onun hareketi, onun bakisi yareni karanlik bir dalgaya zincirler. Gece, Leylanın evinden sokaklara taser. Ay ışığı betonu gümüşle boyarken, sokaklar karanlığın koyunda. “Burasi benim av saham,” der, bir sokak lambası altında duruyor, vucudunu acıga vurur. Fırtına açıkta yareni okşar. “Kulupler bitti, simdi ben baslarım,” diye haykirir, sesi geceyi parcalar. Soğuk betona ragmen teni alevdir; vucudu yareni içini alır, nefesini daha fazla tutusturur. “Bu gece benim,” der, ve vucudu fırtına titresimle doludur. Sokakların rüzgarı onun sesine eslik eder, neon ışıkları solugunu tasır. Uzakta birkac golge gozlerini dikse de Leyla aldiris yapmaz. “Birak baksınlar,” diye tislar, ve fırtına melodisi karanlığı yutar. Sabaha karşı Leyla, yareni evinin çatısı katina cikar. Şehir aşağısında neonlarla uyurken,kat ruzgarin igren fisiltilariyla dolu. “Burada ben hukumdarim” der, vucudunu sergiler, “ve seni yutarim.” Hava serin, teni kor. Vucudunu sunar, “Huzur mu istedin?” diye alay eder, sesi katta yankilanır. Vucudu yareni kısaca alır, onun hareket ettiği bir başkadır. Rüzgar onun sesiyle susar. “Beni zincirleyemezsin” der ve Eskisehir silueti onun fırtınasıyla golgelenir. Çatı katının açık terasında, yıldızların golgesinde, Leylanın vucudu geceyi avucuna alıyor. Şehrin ışıkları onun çözümüyle titrer, onun köyü bir tufan. Rüzgar küt saclarını savururken, Leyla Eskisehiri kendi sunağı ilan eder. Son sahne, çatı katının dar bir odasında oynanır. Duvara bölünür, “Burada her şey bitiyor” der, vucudunu acar. Rüzgar pencerelerden sizerken, fırtına dalgaları odanın duvarlarını çınardır. “Sakinlik mi dedin?” diye guler, “Onu yaktım.” Odanın darlığı, onun sesiyle bir silaha çevrilir; onun köyü bir yikim, evin çözümüyle dolar. Leyla, son bir kez yareni vucuduna zincirler, “Eskişehir benim, sen de benimsin” diye fisildar. Şehir, Leylanın iğren fırtinasiyla teslim alınır. Leyla ile Eskisehirde gecen gece, carsidan eve, sokaklardan cati katina bir sakli limandi. Vucuduyla yareni zincirledi, fırtinayla akıllı celdi. “Firtina benim tacim” dedi son olarak, rüzgâr saçlarını savururken.